15.10.08

blog hareket günü

Çocukluk günlerime dair hafızamda kazılı duran bir fotoğrafa aittir Afrikalı çocuğun sinekler yapışmış gözleri ve açlıktan şişmiş karnı.

Onu gördüğüm günden sonra yokluk yoksulluk, açlıkla eşdeğerdir benim için. Yoksulsa açtır. Senin benim burun kıvırdığımız herhangi bir yiyeceğe muhtaç, susuz, aç... Bir zengin mutfağının bir akşamlık israfı ile belki de günlerce karnını doyuracak...

Kış akşamlarında havanın ne kadar da soğuk olduğu hakkında söylenip yürürken sıcak evimize ve yün atkımıza sarılmışken ellerimizde kalın eldivenler, pazarın köşesinde yerdeki sebze çöplerini poşete dolduran annedir yürekleri asıl üşüten.

Birilerinin eline bir tas çorba tutuşturabilsek, tenceresini fokurdatması için katkıda bulunsak üstelik bunu bayramdan bayrama değil düzenli yapsak... Hem bizim ruhumuz hem de başkalarının karnı doyar.

Böyle işte...

7 yorum:

Burçin'in Denemeleri dedi ki...

:(((((
Ne güzel yazmışsın yine...

PERİLİ KÖŞK dedi ki...

evet isteyince oluyor aslında ve kafaya gerçekten koymak lazım,yoksa yaşamın telaşesine kendimizi kaptırdığımız da bir de bakmışız en son iyiliğimizi bir önceki ramazanda yaptığımız fitre ve zekat yardımı olmuş :(
Ama son yaşananlar gösteriyor ki dernek mernek değil direkt kendimiz ulaşmak durumundayız yardım noktalarına ;yoksa enayinin malı deniz yemeyen domuz durumları ortaya çıkıyor...

Devletsah dedi ki...

O fotoğrafı ne kadar net hatırladım... Ellerine sağlık. Bazen tarifleri yayınlarken buna benzer sahneler geliyor gözümün önüne...Ne yapmalı diye uzun uzun düşünüyorum...

PERİLİ KÖŞK dedi ki...

bu arada sobelendiniz güzel bayan....

PERİLİ KÖŞK dedi ki...

birşey daha diyeceğim şu adrese bir bakabilirmisin,yardımına ihtiyacımız var :)http://benimgizlibahcem.blogspot.com/
sevgiler.....

Deniz dedi ki...

Burçinciğim sahi mi... Senin beğenin benim için çok önemli, biliyorsun. Umarım bir gün bu konuda yazacak birşey bulamayız.

Periliciğim, evet ben de şahsi gayretlerle yapılmasından yanayım. O kurum, bizim çok yakınımızdaki bir aileye destek olduğundan çok güvenirdim. Gözümle gördüğüm için. Böyle olaylar, umarım saf ve insani duygularla yardım eden insanlarımızın yardımlarını kesmelerine neden olmaz. Bireysel olarak devam ederler... Tabiat Ana'yla da iletişime geçtim...

Devletşahcığım, tarif okurken, yemek yaparken, kimi zaman tabaklarda pirinç tanesi bırakırken... Ne yapmalı diye düşünmesi gereken birisi değilsin, elinden geleni yapıyor olduğundan eminim.

Tabiat Ana dedi ki...

denizcim,
gizli bahçede bir ödülün var uğrayıp alırsan sevinirim.
sevgilerimle...